یادته وقتی رفتم واسه خودم کتاب شازده کوچولو رو بخرم 2تا خریدم، یکی واسه خودم یکی واسه تو.. کتاب تو رو واست پست کردم ولی تو بهونه گرفتی که من اونی رو میخام که واسه خودت خریدی با اینکه هر دوش مثل هم بود و من وقتی دیدمت واست کتابمو آوردمو تو اونو با کتاب خودت عوض کردی و وقتی گفتی نخوندیش ناراحت شدم یادته! یادته که شب وقتی رسیدی خونه گفتی داری می خونیش و من ازت پرسیدم آخه مگه ایندو چه فرقی داشتن گفتی اون کتابی رو می خاستی که نگاه من رو کلماتش لغزیده باشه یادته که چقد عشقمونو باور داشتم..

یادمه روزی رو که همه نامه هایی که واست نوشته بودمو و هیچ وقت نخوندی رو پاره کردم یادمه که دلم نیومد شعرایی رو که برات نوشته بودمو پاره کنم یادته وقتی هق هق گریه می کردمو شعرامو بهت میدادم چه جوری ازم گرفتیشون یادمه روزی رو که عکساتو پاره کردم یادمه 2سال هر شب امیدوارنه تا 3شب چشمم به گوشیم بود که زنگ بزنی یا اس بدی ساعت که میشد 3 و یک دقیقه باورم میشد که دیگه امشب نمیزنگی و گریه امونم نمیداد باز صب که چشامو وا میکردمو چشمم به خطت رو دیوار اتاقم میوفتاد و جمله ای نوشتی دلم تاپ تاپ میزد و گوشی تلفن تا شب کنارم نگه میداشتم یادمه بعد از 2-3 ماه دیگه کسی حوصله حرفامو نداشت و حالشون از دلتنگیای من و حرفای تکراریم بد میشد و من با خودم حرف میزدم و با خدا دوست شده بودم و اون شده بود گوش و من دهن. یادته تو اوج دلتنگی من واسه تو وقتی زنگ میزدی و من دست لرزون گوشی رو ور میداشتم تو تو تو بازم بهم دروغ میگفتی من قللک دروغات شده بودم و دم نمیزدم.

یادمه 2سال طول کشید که باورم بشه که دیگه بر نمیگردی . همین پارسال بود که از بهرام شنیدم راجع به من چیا میگفتی همین پارسال بود که فهمیدم تنها راستی که بهم گفتی اسم و فامیلت بوده! چی واسم ساخته بودی؟ یه قصر حبابی !

یادته شبی رو که یهو بهم گفتی تمومش کنیم و من گیج مونده بودم که چرا ؟ چی شد؟ مگه کار بدی انجام دادم؟ و تو هیچ وقت دلیلشو بهم نگفتی و من پارسال از بهرام شنیدم

 یادته زنگ زدی بهم گفتی که قرص خوردی که خودتو بکشی! یادمه چی کشیدم یادمه هر چی رضا میگفت که نه تو اهلش نیستی تو ازین عرضه ها نداری باورم نشد و اونو فرستادم پیشت که ببینه حالت خوبه یا نه! و تو شاد و سرحال و خندان بودی.. یادته که بازم این دروغو گفتی و من روم نشد به رضا بگم و بهرامو فرستادم دم در خونت! و تو باز با روان من بازی کرده بودی..

یادمه که واسه یه ساعت دیدنت چقد دروغ میگفتم تا مامانم بزاره از در برم بیرون و چقد مصی به خاطر دروغای من بد شد یادته که تو همیشه 2ساعت دیرتر میومدی و من مجبور بودم نگاه مشکوک مادرمو تحمل کنم که چرا 2ساعت تو خونه لباس پوشیده نشستم.

یه عالمه از تو یادمه یه عالمه حرف نگفته دارم که حتی اگه یه معجزه بشه و تو بشینی جلوم که من واست حرف بزنم بهت نمیگم چون لایق شنیدنش نیستی دلم اون قد سنگینه که پلکام داغه وقتی تو آینه نگاه میکنم خود اون روزامو نمیبینم خود شادمو گم کردم و پیداش نمیکنم به کسی راجع بهت حرف نمیزنم کسی تو رو یادش نمیاد و من خودمو تو خودم گم کردم 5سال شده که تو نیستی و خاطراتمو یه جایی ته ذهنم خاک کردم که اینقد غبار روش نشسته که دیگه به چشمم نمیان نمیدونم چطور بعضی وقتا یادم میایی راستشو بگو منم یادت میام؟ منو چه طور خاطرت هست همون طور که راجع بهم به دوستات گفتی؟ یا من واقعی که برات بودم!

چی میشد اگه پارسال بهرامو نمیدیدم و بهم نمیگفت که تو چه جوریی و اخلاقت چیه! اون وقت نمی فهمیدم چرا ولم کردی ولی در عوض یه رویای عسلی داشتم تو خاطراتت. فهمیدن حقیقت در عوض شکستنم این چیزیه که دارمش.